Serwis

Legalność opiera się na trzech wymaganiach: paletka kontaktuje piłkę poniżej pasa, ramię porusza się wznoszącym łukiem w momencie kontaktu, a stopy pozostają za linią bazową, nie jej dotykając. Piłka musi minąć kitchen po stronie serwującego, przelecieć nad siatką i wylądować w przekątnym polu serwisowym po przeciwnej stronie. Piłka, która ląduje na linii kitchen, jest aut; linia non-volley zone nie jest częścią pola serwisowego. Dotknięcie dowolnej linii bazowej lub bocznej po stronie lądowania liczy się jako w polu.

Głębokość jest tutaj najważniejszą cechą. Ponieważ strona serwująca musi pozwolić returnowi się odbić, zanim zawolejuje, serwis nie może być bezpośrednią bronią — jest uderzeniem przygotowującym. Piłka lądująca w ostatniej trzeciej części pola pcha returnera głęboko, ograniczając jego zdolność do uderzenia agresywnego returnu i dając zespołowi serwującemu więcej czasu na odczytanie nadlatującej piłki oraz wykonanie third-shot dropu lub drive'a. Wszystko, co ląduje krótko, blisko kitchen, daje returnerowi czas na atak od wewnątrz linii bazowej, kompresując punkt, zanim strona serwująca zdąży ustanowić pozycję.

Kierunek i spin dodają drugorzędną warstwę strategii. Serwis szeroko w bekhend ściąga praworęcznego przeciwnika poza kort w lewo, wymuszając albo return przez ciało, albo otwierając kąt wzdłuż linii na trzecie uderzenie serwującego. Celowanie w linię środkową, „T", zmniejsza dostępny kąt na ostry return. Serwisy z topspinem pozostają nisko po odbiciu i są trudniejsze do agresywnego uderzenia; wysokołukowe serwisy „lob" mogą zakłócić wyczucie czasu returnera, ale muszą być głębokie, by nie unosić się zbyt wysoko. Na wyższych poziomach zawodnicy używają też legalnej wersji drop — upuszczenie piłki, uderzenie po odbiciu — co usuwa zasadę wznoszącego się łuku i pozwala na więcej mechaniki topspinu lub cięcia.