Chip-and-run

Chip-and-run to uderzenie w krótkiej grze o niskiej trajektorii, zagrywane kijem o mniejszym locie (zwykle 7, 8 lub 9 żelazem, a czasem nawet drewnem z fairwayu), które ląduje wkrótce po opuszczeniu twarzy kija, a następnie toczy się po ziemi w stronę dołka jak putt. To preferowane uderzenie, gdy jest dużo greenu do wykorzystania między strefą lądowania a dołkiem, gdy piłka leży blisko greenu w krótszej trawie oraz gdy podłoże między piłką a greenem jest wystarczająco twarde i wyrównane, by przewidzieć toczenie. Chip-and-run minimalizuje czas w powietrzu i maksymalizuje przewidywalny czas na ziemi.

Chip-and-run jest szczególnie skuteczny w golfie w stylu links oraz w twardych, suchych warunkach, gdzie odbicie i toczenie są stosunkowo przewidywalne. W miękkich lub mokrych warunkach, lub gdy piłka musi przelecieć nad roughem lub obrzeżem przed lądowaniem, zwykle bardziej niezawodny jest pitch o wyższym locie. Uderzenie wymaga od golfisty dokładnej oceny, ile piłka poleci, a ile potoczy się — a ta proporcja lotu do toczenia zmienia się drastycznie w zależności od kija. Chip-and-run 7-żelazem może lecieć jedynie 10% całkowitego dystansu, a toczyć się 90%; pitching wedge może lecieć 30%, a toczyć się 70%.

Podstawowa technika chip-and-run jest identyczna jak w zwykłym chipie: pochylenie shaftu do przodu, ciężar na przedniej stronie, minimalne zgięcie nadgarstka i kołyszący ruch napędzany barkami. Kluczowa różnica to dobór kija — użycie kija o niższym locie, by zwiększyć procent toczenia. Dostosowanie mentalne to „myśl putt, nie pitch”. Golfista powinien wizualizować piłkę toczącą się do dołka jak putt, a następnie po prostu wybrać kij, który da odpowiednią ilość lotu potrzebną do rozpoczęcia tego toczenia.