Chipping

Chipping w golfie to uderzenie o niskiej trajektorii, toczące się, zwykle zagrywane tuż zza greenu — z obrzeża, roughu lub gołej ziemi blisko powierzchni puttingowej. Podstawowym celem chipa jest jak najszybsze umieszczenie piłki na greenie (minimalizacja czasu w powietrzu) i pozwolenie jej toczyć się jak putt do dołka. Ta niskolotna, długo tocząca się trajektoria minimalizuje konsekwencje niedoskonałej kontroli dystansu, ponieważ faza toczenia po greenie jest bardziej przewidywalna niż faza lotu. Uderzenia chip wykorzystują krótki, zwarty zamach ramion z minimalną rotacją ciała i spójnym, przyspieszającym uderzeniem.

Kluczowa zasada chippingu brzmi: „posadź ją na greenie, pozwól jej się toczyć”. Miejsce lądowania wybiera się jako pierwsze — zwykle 3–6 stóp na green, by umożliwić przejście piłki z obrzeża na powierzchnię greenu — a odpowiedni kij dobiera się tak, by uzyskać właściwą proporcję lotu do toczenia dla pozostałego dystansu do dołka. Kij o niższym locie (7 lub 8 żelazo) leci mniej, a toczy się więcej, co sprawdza się, gdy chorągiewka jest daleko od krawędzi greenu. Kij o wyższym locie (gap wedge, sand wedge) leci więcej, a toczy się mniej, co sprawdza się przy ciasno ustawionych chorągiewkach z niewielką ilością greenu do dyspozycji.

Dobry chipping wymaga spójnego kontaktu — piłka, a potem darń, lub piłka, a potem mata — co wymaga lekko opadającego uderzenia i pochylenia shaftu do przodu w momencie uderzenia. Te same tendencje do podważania, które powodują tłuste i cienkie pełne uderzenia, powodują te same problemy przy chippingu, z mniejszym marginesem błędu, ponieważ dystanse są tak małe. Technikę chippingu często upraszcza się instrukcją „ustaw i zapomnij” — z góry ustalone pochylenie shaftu do przodu, z góry ustalony ciężar na przedniej stronie oraz kołyszący ruch barków, który utrzymuje te ustawione pozycje przez cały czas uderzenia.