Odbijanie w przerwy (gap-to-gap)

Przerwy w outfieldzie — otwarte przestrzenie między lewym-środkowym a prawym-środkowym polem, których żaden obrońca nie pokrywa bezpośrednio — to najbardziej produktywne cele odbijania w slow-pitch softballu. Piłka wbita w przerwę zmusza outfielderów do biegu na boki i do tyłu, co często kończy się dwubazowym uderzeniem lub lepszym. W ligach z limitem home runów double w przerwę nie niesie żadnej kary po osiągnięciu limitu, co czyni go najbardziej wartościowym wynikiem, gdy siła poza ogrodzenie jest ograniczona.

Odbijanie w przerwy wymaga innej intencji niż odbijanie nastawione wyłącznie na siłę. Zamiast celować w przeniesienie piłki nad ogrodzeniem, odbijający skupia się na wbiciu piłki na wysokości outfieldu przy płaskim do lekko wznoszącego się torze kija — liniowce i mocno trafione piłki, które przelatują obok outfielderów, zamiast wisieć w powietrzu, dając im czas na ustawienie. Wymaga to pozostania „z tyłu" na pitchu, wykorzystania całego boiska i przebijania się przez piłkę zamiast próby jej podniesienia. Odbijający, którzy podcinają piłkę pod kątem dla siły nad ogrodzeniem, konsekwentnie produkują wysokie fly balle, pod które outfielderzy łatwo się ustawiają.

Wykonywanie odbijania w przerwy oznacza też celowe wykorzystywanie przeciwnego pola. Praworęczny odbijający, który potrafi konsekwentnie wbijać piłkę w prawe-środkowe pole — pozwalając piłce dojechać głębiej w strefę i trzymając główkę kija za piłką — ma znaczącą przewagę taktyczną, ponieważ większość defensyw slow-pitcha przesuwa się w stronę strony ciągnięcia. Odbijający, który wykorzystuje wszystkie cztery ćwiartki outfieldu, jest dużo trudniejszy do obrony niż taki, który atakuje tylko jedną przerwę.