İki-Strike Yaklaşımı

İki strike, vuruşun maliyet-fayda yapısını değiştirir. Sıfır ya da bir strike'ta, bir vurucu sonuçsuz olarak sınırda bir pitch'i alabilir, tercih ettiği bir bölgede belirli bir pitch türünü bekleyebilir ve sürpriz bir pitch'e karşı korunmak için bir swing'i feda edebilir. İki strike'ta, bu muhafazakar seçimlerin her biri bir called üçüncü strike riski taşır — almanın maliyeti aniden vurulabilir bir pitch'te ıskalamanın maliyeti kadar yüksek olur. Yaklaşım bu asimetriyi hesaba katmak için değişmelidir.

Tipik mekanik ayarlamalar şunları içerir: kabzaya doğru hafifçe yukarı kaymak (daha hızlı, daha kompakt bir swing için etkili sopa kaldıracını kısaltmak), tetik zamanını kısaltmak için load'u azaltmak ve bir hakemin strike diyebileceği sınırdaki pitch'leri korumak için zihinsel strike bölgesini biraz genişletmek. Her ayarlamanın niyeti aynıdır — biraz daha az güç karşılığında önemli ölçüde daha düşük strikeout riski kabul ederek, pitcher'ın attığı herhangi bir pitch ile temas kurma şansını en üst düzeye çıkarmak. İki-strike'lık bir at-bat nadiren bir double üretir; bir tekli vuruş, at-bat'i uzatan bir faul tip ya da en kötü ihtimalle kaliteli bir temas aut'u üretmeyi hedefler.

Bir iki-strike yaklaşımının zihinsel bileşeni, mekanik ayarlamalar kadar önemlidir. Elit vurucular, iki-strike sayımlarını bir dezavantaj yerine bir sıfırlama olarak ele alır — at-bat'i uzatma, daha fazla pitch görme ve pitcher'ı vurulabilir olabilecek bir strike daha atmaya zorlama fırsatı. İki-strike sayımlarını en iyi idare eden vurucular genellikle zor pitch'leri kasıtlı olarak faul yapmayı, bir başarısızlık değil bir kale kapsamı olarak öğrenir. Sayımda geriyken atılan her faul tip küçük bir zaferdir: at-bat devam eder.