Dystans carry

Carry to liczba, która ma znaczenie przy wyborze kija do uderzeń podejściowych, szczególnie gdy piłka musi przelecieć nad przeszkodą, bunkrem lub rough'em, zanim dotrze do celu, lub gdy ląduje na podniesionym greenie, gdzie rollout jest nieprzewidywalny. W przeciwieństwie do dystansu całkowitego, który zależy od twardości i nachylenia obszaru lądowania, dystans carry jest spójny w różnych warunkach pola przy tym samym swingu. To czyni go wiarygodną liczbą planistyczną dla uderzeń podejściowych — przelatujesz nad frontowym bunkrem carry, a nie omijasz go rollout'em.

Dystans carry jest determinowany przez trzy czynniki działające razem: prędkość piłki (która dostarcza energię), kąt wybicia (który kontroluje łuk trajektorii) oraz prędkość spinu (która determinuje, jak długo piłka utrzymuje siłę nośną w miarę zwalniania). Wyższy kąt wybicia z odpowiednim spinem utrzymuje piłkę w powietrzu dłużej przy danej prędkości piłki; zbyt duży spin nadmuchuje trajektorię bez dodatkowego carry; zbyt mały spin powoduje przedwczesne opadanie piłki. Dla każdej prędkości swingu istnieje optymalna kombinacja tych trzech czynników, która maksymalizuje carry, i różni się ona w zależności od kija — driver jest zoptymalizowany pod niski spin i wysokie wybicie, podczas gdy wedge korzysta z wyższego spinu, by szybko się zatrzymać.

Jedną z najbardziej wpływowych i niedocenianych poprawek wyniku dla amatorskich golfistów jest po prostu nauczenie się dokładnych dystansów carry dla każdego kija. Badania konsekwentnie pokazują, że rekreacyjni golfiści przeceniają swoje dystanse średnio o 10–20% — uderzając swój „kij na 150 jardów" w dniu, gdy w rzeczywistości carry wynosi 130. Rezultatem są powtarzające się podejścia, które kończą się za krótko, zostawiając trudne up-and-down'y lub gorsze. Poświęcenie sesji na monitorze uruchomienia lub na strzelnicy z oznaczeniami dystansu, notując carry (nie całkowity dystans) dla każdego kija w torbie, przynosi korzyści przy niemal każdym uderzeniu podejściowym.