Formacja przód-tył (up-and-back)

Formacja up-and-back jest niemal zawsze przejściowa — pojawia się naturalnie, gdy jeden partner podszedł do linii kitchen, a drugi jeszcze nie dotarł. Na wysokim poziomie jest to formacja, w której nie chcesz pozostawać, ponieważ partner przy linii bazowej jest podatny na ataki w stopy, a partner przy kitchen nie może samodzielnie pokryć połowy kortu. Niektóre zespoły celowo używają up-and-back jako formacji zasadzki — zawodnik przy siatce agresywnie poachuje, podczas gdy zawodnik przy linii bazowej pokrywa loby — ale to zostawia szerokie luki, które piłka w środku może wykorzystać.

Celowa formacja up-and-back może być ważnym wyborem taktycznym w konkretnych sytuacjach: gdy zawodnik przy siatce chce agresywnie poachować, a partner przy linii bazowej ma mocne uderzenia z głębi kortu, lub przy grze przeciwko przeciwnikowi lobującemu, gdy partner przy linii bazowej zapewnia pokrycie lobów. Jednak formacja działa tylko wtedy, gdy oboje zawodnicy wyraźnie się na nią zgadzają — przypadkowe up-and-back (gdy jeden zawodnik zapomniał podejść) tworzy lukę bez tworzenia żadnej korzyści taktycznej.

Najczęstszą przyczyną niezamierzonego up-and-back jest wahanie po trzecim uderzeniu, które ląduje krótko. Jeden partner pewnie podchodzi, ale drugi czeka, by zobaczyć, czy drop był dobry, zanim się ruszy. Zanim ocena zostanie dokonana, podchodzący partner jest przy kitchen, podczas gdy wahający się wciąż jest przy linii serwisowej. Ćwiczenie nawyku natychmiastowego zaangażowania się w podejście przy każdym trzecim uderzeniu — zamiast oceniania po kontakcie — to sposób, w jaki zespoły eliminują przypadkowe up-and-back.