Drop Ball

Drop ball to lustrzane odbicie rise balla: gdzie backspin tworzy wznoszącą się siłę Magnusa, która spłaszcza trajektorię, topspin tworzy opadającą siłę Magnusa, która sprawia, że piłka opada szybciej niż sama grawitacja. Dobrze rzucony drop ball zaczyna się na wysokości pasa i opada do kolan — lub niżej — w ostatnich trzech do pięciu metrach swojej drogi. Odbijające, które swingują na wysokości początkowej, znajdują główkę pałki mijającą nad piłką, generując słabe stuknięcie lub grounderka, zamiast solidnego kontaktu. Ponieważ piłka faktycznie opada (zamiast się spłaszczać lub wznosić), wizualna zwodniczość jest nieco subtelniejsza niż przy rise ballu, ale późny ruch jest równie destrukcyjny dla wcześniej zaangażowanego swingu.

Mechanicznie drop jest rzucany z pstryknięciem, które toczy nadgarstek do przodu przy wypuszczeniu, nadając topspin z perspektywy miotaczki. Chwyt to zwykle uchwyt dwuszwowy lub czteroszwowy, ze szwami zorientowanymi tak, by pomóc pstryknięciu nadgarstka wygenerować czysty spin. Najskuteczniejsze dropy są rzucane z pełną szybkością ramienia fastballa, tak że spin jest jedynym różnicującym czynnikiem, który może odczytać odbijająca. Wolny drop ball, który zdradza różnicę prędkości, jest znacznie łatwiejszy do śledzenia i dostosowania się.

Drop ball dobrze łączy się z rise ballem jako uzupełniająca broń: miotaczka, która ustanawia rise ball wysoko w strefie, a potem rzuca drop na tej samej wysokości początkowej, tworzy prawdziwy problem identyfikacji. Odbijająca, która puszcza wysokie pitche, by uniknąć rise balla, jest teraz w niebezpieczeństwie oglądania drop balla, który zaczyna się wysoko i ląduje w strefie strike na wysokości kolan. Ta kombinacja góra-dół — nie sam drop ball w izolacji — to sposób, w jaki elitarne miotaczki wypracowują swing-and-miss przy wysokiej prędkości.