Wiatrak (windmill)

Ruch windmill zaczyna się od ramienia wymachującego do tyłu i w górę, kontynuując w ciągłym kręgu nad głową i pstrykając w dół obok biodra przy wypuszczeniu. Mechaniczna przewaga pełnego kręgu ramienia — w porównaniu do krótszego łuku od dołu dozwolonego w slow-pitch — to moment pędu: im dalej dłoń podróżuje przed wypuszczeniem, tym szybciej ramię porusza się w punkcie kontaktu. Elitarne miotaczki uniwersyteckie i zawodowe produkują 97-121 km/h z 13 metrów, co przekłada się na mniej więcej ten sam czas reakcji co pitch 145 km/h w baseballu z 18,4 metra. Odbijająca ma mniej niż pół sekundy na identyfikację i zaangażowanie.

Tym, co czyni windmill wyjątkowo zwodniczym, jest to, że każdy pitch z ruchem — rise ball, drop ball, curveball, changeup — jest zamaskowany za tą samą akcją ramienia. Miotaczka, która rzuca cztery pitche o identycznej mechanice i szybkości ramienia, nie daje odbijającej niczego, na czym mogłaby się oprzeć przed wypuszczeniem. Tylko spin nadany przy pstryknięciu nadgarstka różnicuje pitche, a ten spin jest stosowany w kilku centymetrach strefy wypuszczenia. Identyfikacja spinu — odczytywanie rotacji szwów w pierwszych trzech do sześciu metrach lotu — jest więc głównym sygnałem dla odbijających fast-pitch, ponieważ samo ramię nie dostarcza żadnej wcześniejszej informacji.

Pstryknięcie nadgarstka przy wypuszczeniu determinuje zarówno kierunek spinu, jak i prędkość. Dla fastballa nadgarstek pstryka do przodu i do wewnątrz, tocząc piłkę z dłoni z backspinem. Dla rise balla pstryknięcie jest czysto do tyłu (z dala od perspektywy odbijającej), nadając prawdziwy backspin. Dla drop balla pstryknięcie toczy topspin na piłkę. Każde pstryknięcie odczuwa się nieco inaczej w dłoni miotaczki, co jest też najczęstszą przyczyną niespójności u rozwijających się miotaczek — zarówno nacisk chwytu, jak i wyczucie czasu pstryknięcia wpływają na jakość spinu, a małe odchylenia spłaszczają ruch.