Mocny slap (power slap)

To trzecia opcja w arsenale slapperki, a jej wartość pochodzi całkowicie z defensywnego dylematu tworzonego przez pozostałe dwie. Defensywa, która widzi slapperkę wchodzącą do pudełka, wie, że trzy rzeczy mogą się wydarzyć z identycznej pracy nóg: miękki drag bunt wzdłuż linii trzeciej bazy, kontrolowane pchnięcie celowane w konkretną lukę infieldu, lub pełny napędzający swing. Jeśli infield wpełza do przodu, by odebrać bunta, pełny swing wysyła piłkę obok nich w outfield. Jeśli utrzymuje głębokość, by strzec się przed drivem, drag bunt i miękkie pchnięcie stają się łatwymi uderzeniami. Elitarne slapperki uzbrajają ten wybór przy każdym pojedynczym at-bacie.

Mechanika różni się od miękkiej wersji na dwa krytyczne sposoby: dłonie pozostają wewnątrz piłki dłużej, zamiast prowadzić kontakt, a wyjście z uderzenia rozciąga się przez strefę uderzenia, zamiast zatrzymywać się przy odchyleniu. Praca nóg — zwykle krok crossover w lewo, a potem krok — jest identyczna z miękką wersją, co jest tym, co uniemożliwia defensywie wczesne odczytanie zamiaru. Zaangażowanie w pełne cięcie następuje w strefie uderzenia, nie przed pitchem, więc nawet przegląd wideo pracy nóg nie daje wcześniejszego wskazania. Ta mechaniczna dyscyplina to to, co odróżnia zaawansowaną slapperkę od początkującej, która zdradza próbę mocy widocznym przesunięciem ciężaru lub dostosowaniem dłoni przed kontaktem.

Umieszczenie piłki jest zależne od kontekstu. Przeciwko wciągniętej defensywie idealny kontakt idzie mocno w lukę lewego pola lub przez opuszczoną lewą stronę infieldu — niekoniecznie z maksymalną mocą, ale z siłą wystarczającą, by szybko minąć infield. Przeciwko defensywie o normalnej głębokości, napędzenie na prawą stronę (przez dziurę 3-4) wykorzystuje fakt, że prawostronne obrończynie strzegą się przed głębokim kontaktem w lewo, czyniąc wersję na przeciwne pole niedocenianą bronią.