Styl counter-punchingu

Zawodnik grający stylem counter-punchingu polega na wyjątkowym pokryciu kortu, zdolności odbierania piłek i konsekwencji uderzeń, zamiast próbować przebić się przez przeciwników. Styl jest zbudowany wokół neutralizowania mocy przeciwnika — wykorzystania własnego tempa nadlatującej piłki, solidnej pracy nóg i zamachu z wysokim marginesem, by utrzymać piłkę w grze głęboko i trudną do zaatakowania — oraz przedłużania wymian, aż bardziej agresywny przeciwnik albo przebije piłkę z frustracji, albo wyczerpie sposoby na wygenerowanie czystej wygranej. Zamiast dyktować pierwszym uderzeniem, ofensywa counter-punchera często pochodzi z oportunistycznych momentów, gdy własne uderzenie agresora tworzy krótką piłkę.

Ten styl wymaga znakomitej kondycji, ruchu i cierpliwości mentalnej, bo punkty są typowo dłuższe i wymagają utrzymanej koncentracji, a nie szybkich, zdecydowanych uderzeń. Counter-puncherzy są szczególnie skuteczni przeciwko agresywnym graczom linii końcowej, którzy rozkwitają dzięki rytmowi i tempu, bo przedłużanie wymian zmusza agresora do podjęcia więcej ryzyka przez dłuższy punkt, niż jest mu wygodnie. Główną słabością tego stylu są przeciwnicy, którzy potrafią wystarczająco różnicować tempo, rotację i głębokość, że żaden pojedynczy wzorzec odbierania nie rozwiązuje każdej piłki.