Styl gry wszechstronnej (all-court)

Tam, gdzie agresywna gra z linii końcowej, counter-punching i serve-and-volley każdy zbudowany jest wokół dominującej taktyki, zawodnik wszechstronny traktuje każdą część kortu jako prawowitą broń i przełącza się między nimi w zależności od tego, czego wymaga punkt i przeciwnik. Wymaga to naprawdę kompletnego zestawu umiejętności — solidnych uderzeń gruntowych z linii końcowej, wygodnej gry przy siatce i woleji, niezawodnego uderzenia dojściowego oraz wyczucia do drop shotów i lobów — bo każde słabe ogniwo ogranicza, jak w pełni zawodnik może dostosować swoją taktykę mecz od meczu.

Wypłatą za tę wszechstronność jest taktyczna nieprzewidywalność: zawodnik wszechstronny jest dużo trudniejszy do przygotowania się na niego, bo nie ma pojedynczego dominującego wzorca do obrony, i może dostosować się w połowie meczu, jeśli jedno podejście nie działa. Kosztem jest to, że rozwinięcie prawdziwej kompetencji w każdej części gry zajmuje znacznie dłużej niż specjalizacja w jednym stylu, a zawodnik wszechstronny, który rozprasza swoją praktykę zbyt cienko po każdej umiejętności, może skończyć bez pojedynczej wyróżniającej się broni. Generalnie uważa się to za najbardziej kompletny, ale też najbardziej wymagający styl do rozwinięcia.