Powrót do środka kortu

Bazowa pozycja powrotu nie zawsze jest geometrycznym środkiem kortu — przesuwa się w zależności od tego, dokąd skierowano własne uderzenie zawodnika i jakie odpowiedzi przeciwnik może realistycznie zagrać. Po uderzeniu down the line, na przykład, idealna pozycja powrotu przesuwa się lekko w stronę tej strony, a nie do dokładnego środka, bo przeciwnik ma szerszy zakres dostępnych kątów crosscourt niż opcji down-the-line. Powrót do stałego, geometrycznego środka niezależnie od kierunku uderzenia zostawia zawodnika z przewidywalnie niedostatecznie pokrytą jedną stroną kortu.

Sam ruch powrotny powinien zacząć się natychmiast po wyprowadzeniu, wykorzystując dowolną pracę nóg — prosty doskok, krok krzyżowy lub mieszankę — pasującą do danego dystansu, i powinien kończyć się split stepem wyczasowanym na kontakt przeciwnika, a nie zwykłym dotarciem i staniem nieruchomo. Zawodnicy, którzy fizycznie wracają na właściwą pozycję, ale docierają na płaskich stopach, bez wyczasowanego split stepu, wciąż tracą dużą część przewagi pozycyjnej, bo gotowość w momencie kontaktu przeciwnika ma tak samo duże znaczenie jak lokalizacja na korcie.