Krok powrotny

Nawet najlepsze uderzenie jest zmarnowane, jeśli zawodnik nie wróci potem do mocnej pozycji na korcie. Powrót zaczyna się w chwili kontaktu: zawodnik odczytuje trajektorię własnego uderzenia i zaczyna poruszać się w stronę optymalnej bazy — zwykle środka najbardziej prawdopodobnego kąta odpowiedzi przeciwnika. Kroki powrotne mogą być krokami bocznymi, krokami krzyżowymi lub sprintem, w zależności od tego, jak daleko od środka zawodnik się znalazł. Brak właściwego powrotu zostawia duże obszary kortu niebronione, dając przeciwnikowi łatwe kąty. Powroty taktyczne różnią się od powrotów neutralnych: przy podejściu do siatki powrót oznacza zamknięcie w T pól serwisowych; przy obronie szerokiej piłki powrót oznacza sprint z powrotem do środka linii końcowej.

Koncepcja powrotu do dwusiecznej kątów odpowiedzi przeciwnika, a nie zawsze do absolutnego środka kortu, to kluczowe udoskonalenie taktyczne. Jeśli zawodnik właśnie uderzył piłkę crosscourt, która wyciąga przeciwnika szeroko, optymalna pozycja powrotu nie jest oznaczeniem środkowym — jest przesunięta w stronę otwartego kortu, dzieląc na pół kąt między najszerszą odpowiedzią crosscourt przeciwnika a jego opcją down-the-line. Powrót do środka, gdy przeciwnik jest szeroko, niepotrzebnie zostawia otwarty przeciwny narożnik, wymagając więcej ruchu bocznego na kolejnej piłce.

Szybkość powrotu to trenowalny atrybut fizyczny i taktyczny. Fizycznie, pozostawanie na palcach stóp po kontakcie i natychmiastowe rozpoczęcie ruchu (zamiast patrzenia na lądującą piłkę) dramatycznie zmniejsza potrzebny dystans powrotu. Taktycznie, przewidywanie najbardziej prawdopodobnej odpowiedzi przeciwnika na podstawie jego pozycji i jakości piłki właśnie zagranej pozwala na wcześniejszy ruch powrotny. Zawodnicy łączący fizyczną szybkość z taktycznym przewidywaniem sprawiają wrażenie, jakby pokrywali kort bez wysiłku — kort nie jest większy, ale ich efektywny czas reakcji jest znacznie dłuższy.