Krok krzyżowy

Po dobrze wyczasowanym split stepie zawodnik odczytuje kierunek piłki i eksploduje na boki. Krok krzyżowy to podstawowy mechanizm przyspieszenia na dłuższych dystansach: stopa po stronie przeciwnej do kierunku ruchu odpycha się, podczas gdy bliższa stopa unosi się i krzyżuje przed ciałem. Praworęczny zawodnik poruszający się w lewo zaczyna od skrzyżowania prawej stopy przed lewą, po czym wchodzi w sprint. Kroki krzyżowe pokrywają więcej dystansu na krok niż doskoki, co czyni je niezbędnymi do docierania do szerokich piłek. Błędem jest użycie doskoku, gdy piłka jest zbyt szeroka — to opóźnia dotarcie i produkuje pospieszny kontakt. Po sprincie krzyżowym ostateczny krok ustawiający przechodzi w postawę do uderzenia (otwartą, neutralną lub zamkniętą, zależnie od dostępnego czasu).

Krok krzyżowy działa, bo wykorzystuje największe grupy mięśniowe nogi do napędzenia długiego kroku w kierunku ruchu. Gdy przeciwna stopa krzyżuje się przed ciałem, biodro odpychającej nogi może w pełni się wyprostować, dostarczając maksymalną siłę w pierwszy krok. Badania nad mechaniką pokrywania kortu pokazują, że zawodnicy wykonujący prawdziwy krok krzyżowy (zamiast małego doskoku jako pierwszego kroku) pokrywają ten sam dystans 0,1–0,2 sekundy szybciej — różnica będąca marginesem między wygodnym spotkaniem piłki a spóźnionym dotarciem z ograniczonym zamachem.

Krok krzyżowy zależy całkowicie od dobrze wyczasowanego split stepu — bez załadowanego, zrównoważonego lądowania split stepu żadna stopa nie ma wystarczającego kontaktu z podłożem, by eksplozywnie się odepchnąć. Zawodnicy, którzy pomijają split step lub lądują na płaskich stopach, stwierdzają, że ich pierwszy krok jest wolny niezależnie od ogólnej szybkości nóg. Split step i krok krzyżowy są więc trenowane jako nierozłączna para: każdy split step powinien lądować z obiema stopami załadowanymi i gotowymi, a każdy krok krzyżowy powinien wystartować z tej załadowanej pozycji w ułamku sekundy po odczytaniu kierunku piłki.