Postawa otwarta

Pojawiła się w latach 90., gdy korty stawały się wolniejsze, a wymiany topspinowe wymagały szybszego powrotu do pozycji. Ustawiając obie stopy równolegle do linii końcowej i napędzając rotację z bioder i tułowia samego w sobie, zawodnicy mogą uderzać z tempem i rotacją, nawet będąc w biegu — i natychmiast wracać do środka kortu po kontakcie. Zwłaszcza na forhendzie postawa ta opiera się na silnej separacji bioder i barków oraz wyraźnym przeniesieniu z tylnej stopy na przednią. Kluczowe jest to, że dobre uderzenia z tej postawy nie są wykonywane samą ręką. Wymagają tej samej rotacji bioder i barków, jaką daje postawa z krokiem, tyle że wytworzonej bez kroku. Słabo sprawdza się na niskich, krótkich piłkach, gdzie wejście krokiem daje lepszy pęd do przodu.

Przeniesienie ciężaru ciała jest tu często źle rozumiane. Bez stopy przenoszącej ciężar do przodu, przeniesienie następuje przez odepchnięcie się od tylnej nogi i ruch ładowania-i-uwalniania tylnego biodra. Tylne kolano ugina się w zamachu wstecznym, ładując biodro, po czym eksplozywnie prostuje się, gdy biodra rotują do przodu — tworząc liniowe przeniesienie ciężaru, które zasila rotacyjną energię zamachu. Zawodnicy, którzy pomijają ten ruch ładowania, produkują zamach naprawdę zdominowany przez ramię, pozbawiony tempa i rotacji mimo że wygląda rotacyjnie.

Powrót do pozycji to ukryta zaleta. Ponieważ żadna stopa nie jest zaangażowana w krok krzyżowy, zawodnik może natychmiast po kontakcie odepchnąć się w dowolnym kierunku — lewo, prawo lub przód — bez uprzedniego rozwikłania kroku wejściowego. Dlatego forhendy w biegu z reguły są uderzane właśnie w ten sposób: zawodnik przybywa, poruszając się na boki, ustawia się, wykonuje zamach i kontynuuje ruch z powrotem do środka bez utraty pędu. Krok w poprzek najpierw wymagałby odwrócenia tego ruchu przed powrotem, a ułamek sekundy, jaki to kosztuje, ma ogromne znaczenie przy dużej prędkości.