Postawa zamknięta

Zawodnik stawia przednią stopę w poprzek linii celu — u praworęcznego na forhendzie lewa stopa ląduje wyraźnie po prawej stronie — co zamyka biodra. Gdy zamach rusza, ciężar ciała przenosi się z tylnej stopy na przednią, a biodra rotują się otwierając. Ta pozycja naturalnie sprzyja pełniejszej rotacji barków i dłuższemu, bardziej okrężnemu łukowi. Najłatwiej ją wykonać na piłkach, które docierają z wystarczającym czasem na przygotowanie, co czyni ją idealną dla krótkich lub średnio szybkich piłek. Przy bardzo szerokich piłkach lub w szybkich wymianach jest niepraktyczna, a zawodnicy automatycznie się „kwadratują". Trenerzy często zaczynają od niej, bo uczy przeniesienia ciężaru ciała i rotacji barków.

Przeniesienie tworzy liniowy pęd do przodu na szczycie mocy rotacyjnej, co czyni ją mocniejszą opcją, ilekroć czas na przygotowanie na to pozwala. Elitarni zawodnicy celowo wchodzą krokiem w poprzek na krótkich piłkach, by przebić się przez piłkę całym ciężarem ciała, zamieniając odbiór w atak. Ruch wejścia krokiem naturalnie wydłuża też łuk zamachu — ruch ciała do przodu tworzy większy dystans między piłką a ciałem przez cały kontakt, wydłużając drogę, na której rakieta może przyspieszać.

Używa się jej celowo z początkującymi, bo przednia stopa postawiona w poprzek ciała wymusza rotację barków niezależnie od tego, czy zawodnik ją rozumie, czy nie. Zamach samą ręką z tej pozycji jest bardzo trudny; geometria się temu opiera. Gdy to odczucie rotacji plus przeniesienia zostanie opanowane, przenosi się na sytuacje z postawy kwadratowej, gdzie te same siły trzeba wytworzyć bez kroku.