Bekhend

Uderzenie gruntowe bekhendem wymaga kontaktu z piłką po stronie niedominującej. Bekhendy jednoręczne zwykle opierają się na pełnym obrocie barku, chwycie eastern backhand i długim wyprostowaniu przez piłkę, dając elegancki, kompaktowy topspin lub czyste płaskie uderzenia. Bekhendy dwuręczne dodają rękę niedominującą na chwycie, dając zawodnikowi większą stabilność i lepszą maskę zamiaru. Obrót jednostki ładuje jednocześnie biodra i barki, a zamach „rozwija się" przez kontakt z wyprowadzeniem kończącym się nad przednim barkiem. Wielu elitarnych zawodników łączy jednoręczny bekhend slice z dwuręcznym wariantem topspinowym. Strona bekhendowa tradycyjnie jest celem wymian, gdy przeciwnicy szukają słabości.

Obrót barku na bekhendzie to najczęstszy punkt załamania u rekreacyjnych zawodników. Bez pełnego skrętu podczas zamachu wstecznego — obrócenia pleców w stronę siatki i załadowania tylnego biodra — zamach nie ma zmagazynowanej energii rotacyjnej do uwolnienia do przodu. Wynikiem jest popchnięcie samym ramieniem, pozbawione tempa i konsekwencji, niezależnie od tego, jak mocno zawodnik uderza. Obrót jednostki musi nastąpić na tyle wcześnie, by barki były załadowane, zanim piłka dotrze, dając zawodnikowi opcję zamachu do przodu w piłkę, zamiast spotykania jej reaktywnie.

Głęboka konsekwencja crosscourtowa na bekhendzie to fundament taktyczny, do którego większość trenerów buduje w pierwszej kolejności: jeśli zawodnik potrafi utrzymać wymiany crosscourtowe ze strony bekhendowej z głębią i tempem, reszta gry taktycznej otwiera się naturalnie. Gdy crosscourtowy bekhend jest już niezawodny, warianty down-the-line i slice można nakładać jako bronie kierunkowe, a nie desperackie strzały.