Wyprowadzenie

Wyprowadzenie to widoczny dowód tego, co wydarzyło się przed kontaktem — nie osobna czynność zmieniająca piłkę, lecz konsekwencja zamachu, który je poprzedził. Gdy piłka opuści struny, tor rakiety nie może już na nią wpłynąć; to, co ujawnia wyprowadzenie, to czy zamach mógł w pełni przyspieszyć przez kontakt, czy został zwolniony, sterowany lub przerwany. Czyste, wysokie wyprowadzenie na forhendzie topspinowym to dowód, że tor zamachu od dołu do góry został zachowany, a rakieta wciąż przyspieszała w momencie kontaktu. Skrócone lub przekierowane wyprowadzenie zwykle oznacza, że zamach został zwolniony lub zawodnik drgnął przy kontakcie — problemy, które zaczęły się, zanim piłka została uderzona.

Każde uderzenie ma własne punkty kontrolne wyprowadzenia. Na forhendzie topspinowym rakieta powinna owinąć się w górę i w poprzek przeciwnego barku — klasyczne zakończenie „wycieraczka”. Na płaskim uderzeniu zakończenie jest bardziej do przodu, z powierzchnią rakiety skierowaną w stronę celu. Na bekhendzie topspinowym zakończenie jest wysoko po dominującej stronie. Na slice'ie wyprowadzenie jest do przodu i nisko, z powierzchnią pozostającą otwartą. Na serwisie ramię macha w dół w poprzek ciała po stronie niedominującej — pronacja i wyprowadzenie to ostatnia faza rozładowania łańcucha kinetycznego. Sprawdzenie kształtu wyprowadzenia względem tych wzorców specyficznych dla uderzenia mówi trenerowi lub zawodnikowi dokładnie, gdzie zamach poszedł źle i jaka korekta jest potrzebna.

Częste wady wyprowadzenia niosą konkretne znaczenie diagnostyczne. Wyprowadzenie, które zatrzymuje się gwałtownie przy kontakcie (zakończenie „pchnięciowe”), wskazuje, że zawodnik zwolnił lub użył napięcia ramienia, by kontrolować umieszczenie, zamiast zaufać zamachowi. Wyprowadzenie, które owija się za nisko lub w poprzek ciała na forhendzie topspinowym, często wskazuje płaski, poziomy tor zamachu, zamiast prawdziwego łuku od dołu do góry. Wyprowadzenie serwisu, które kończy się po stronie dominującej, zamiast przechodzić na stronę niedominującą, wskazuje niepełną pronację ramienia — mechanizm biczujący uległ zwarciu. Żadna z tych wad nie leży w samym wyprowadzeniu; są przez nie ujawniane.