Forhend

Uderzenie gruntowe forhendem wykonuje się, gdy piłka dociera po stronie ręki dominującej. Nowoczesny forhend zaczyna się od obrotu jednostki (ramiona i biodra rotują razem), toru zamachu od dołu do góry, który „muska" tył piłki, generując topspin, oraz pełnego wyprowadzenia kończącego się w poprzek przeciwnego barku. Łańcuch kinetyczny biegnie od ziemi w górę — praca nóg, rotacja bioder, rotacja tułowia, bark, ramię, a na końcu nadgarstek — pozwalając zawodnikom generować znaczną prędkość główki rakiety. Wybór chwytu (eastern, semi-western lub western) decyduje o kącie toru zamachu i preferowanej wysokości kontaktu. Forhend to zwykle podstawowa broń zawodnika do kontrolowania wymian i tworzenia okazji ofensywnych.

Punkt kontaktu na forhendzie jest kluczowy: uderzenie piłki przed biodrem pozwala łukowi zamachu pozostać długim i mocnym przez cały kontakt, podczas gdy późny punkt kontaktu za biodrem daje ściśnięte, popchnięte uderzenie. Elitarni zawodnicy aktywnie poruszają się w stronę piłki, by spotkać ją w optymalnym punkcie, zamiast czekać, aż dojedzie. Topspin generowany jest nie samym nadgarstkiem, lecz połączonym efektem toru zamachu od dołu do góry i muskającego ruchu naciągu po tyle piłki, a stopień topspinu można regulować, zaostrzając lub spłaszczając kąt toru zamachu.

Powrót do pozycji po forhendzie jest równie ważny jak samo uderzenie. Po kontakcie wyprowadzenie powinno nieść pęd do przodu i lekko w poprzek ciała, a zawodnik powinien natychmiast zacząć odczytywać kontakt przeciwnika, by zaplanować krok powrotny. Forhend mechanicznie poprawny, ale po którym zawodnik stoi nieruchomo i patrzy na lądującą piłkę, daje ten sam słaby efekt co słaby forhend — oba zostawiają kort otwarty na kolejną piłkę.