Chwyt semi-western

Stał się dominującym profesjonalnym chwytem forhendowym od końca lat 80., bo produkuje niezawodny topspin przy standardowych wysokościach wymiany — od połowy uda do barku — bez ograniczeń pełnej rotacji. Dłoń spoczywa częściowo pod uchwytem, naturalnie lekko zamykając powierzchnię rakiety, tak że tor zamachu musi być od dołu do góry, by ustawić ją przy kontakcie, produkując topspin. Obsługuje wygodnie piłki od wysokości kolana do barku, bez ekstremalnej kompensacji nadgarstka, jakiej wymaga pełniejsza rotacja przy niskich piłkach. Nowoczesny coaching wprowadza go jako standardowy punkt startowy rozwoju forhendu. Woleje, serwisy i slice nadal wymagają przejścia na continental, więc zawodnicy muszą rozwinąć zdolność przekładania ręki w trakcie punktu.

Wszechstronność na różnych nawierzchniach to jego definiująca przewaga. Na mączce z wysoko odbijającymi piłkami generuje wystarczający topspin, by zneutralizować ciężką rotację, bez ograniczenia niskiej piłki charakterystycznego dla pełniejszej rotacji. Na kortach twardych ze średnim odbiciem ta sama pozycja ręki wygodnie obsługuje zarówno wysokości wymiany, jak i krótsze piłki. Na trawie z niskim odbiciem można ją delikatnie przesunąć w stronę eastern o ułamek fazety, by czyściej obsłużyć ślizgające się piłki. Żadna inna pozycja nie pokrywa takiego zakresu nawierzchni i wysokości piłki przy tak małym kompromisie.

To wymagane przejście przy serwisach, wolejach i slice'ach tworzy wymóg umiejętności, który rekreacyjni zawodnicy rutynowo niedoceniają. Przejście na continental do woleja musi nastąpić w ułamku sekundy między odczytaniem kierunku piłki a wykonaniem kontaktu — zwykle mniej niż pół sekundy. Zawodnicy, którzy nie wyćwiczyli tego ruchu świadomie, pod presją odruchowo wracają do swojego chwytu gruntowego przy wolejach, produkując charakterystyczne załamanie woleja bekhendowego, które dręczy rekreacyjnych zawodników przy siatce. Rozwinięcie niezawodnego przejścia jest równie ważne, jak rozwinięcie każdej z tych pozycji z osobna.