Chwyt continental

To „neutralny" lub „młotkowy" chwyt w tenisie — odczucie jest takie, jakby zawodnik trzymał młotek z krawędzią głowicy skierowaną w dół. Podstawowa kostka palca wskazującego spoczywa na fazecie 2 ośmiokątnego uchwytu (licząc od górnej płaszczyzny dla praworęcznego zawodnika). Ponieważ kąt powierzchni rakiety przy kontakcie jest prostopadły do ziemi, ten chwyt pasuje do każdego uderzenia wymagającego płaskiego lub ciętego kontaktu powyżej lub poniżej nadgarstka: woleji, serwisów, bekhendów slice, drop shotów i smeczy. NIE jest wygodny dla topspinowych uderzeń gruntowych poniżej pasa, bo wymaga ekstremalnego wyprostu nadgarstka. Trenerzy wprowadzają continental najpierw do serwisów, potem woleji, potem slice'a; topspinowe uderzenia gruntowe zwykle używają chwytów eastern, semi-western lub western.

Jego najważniejszą cechą jest ta neutralność. Gdy nadgarstek jest stanowczy, a powierzchnia rakiety lekko otwarta, jak naturalnie ustawia się w tym chwycie, rakieta obsługuje zarówno forhendowe, jak i bekhendowe powierzchnie kontaktu bez żadnej zmiany ręki. To ta właściwość czyni go niezastąpionym w grze przy siatce — przy siatce czas reakcji nie pozwala na przełożenie ręki między szybkimi wymianami wolejowymi. Zawodnik, który zaangażuje się w niego przy całej grze siatkowej, eliminuje główne źródło niekonsekwencji wolejowej i uwalnia uwagę na pokrycie kortu.

Nauka serwowania z tej pozycji to bariera rozwojowa, której wielu rekreacyjnych zawodników się opiera. Na początku wydaje się niewygodna, bo kąt powierzchni nie ustawia się intuicyjnie w stronę piłki tak, jak przy chwycie eastern forehand. Zawodnicy, którzy nauczyli się serwisu z ręki semi-western, często produkują boczny, zamiatający ruch zamiast prawdziwego wznoszącego, pronującego zamachu — a ruch boczny jest dużo słabszy i mniej konsekwentny niż właściwy pronujący serwis. Inwestycja w konwersję jest początkowo duża, ale znacząco się zwraca z czasem, zarówno w prędkości serwisu, jak i różnorodności.