Chwyt eastern

Chwyt eastern forehand był standardowym chwytem profesjonalnym przez lata 70. i daje płaski do umiarkowanie topspinowego kontakt na wysokości pasa do barku, z powierzchnią rakiety prostopadłą do piłki. Często nazywany jest chwytem „na powitanie", bo pozycja przypomina uścisk dłoni z rakietą. Chwyt eastern pozwala na stosunkowo naturalne, wyprostowane ramię przez kontakt i jest najłatwiejszym chwytem dla początkujących, bo nie wymaga nadmiernej korekty nadgarstka. Staje się mniej wygodny przy wysoko odbijających piłkach (na wysokości barku lub wyżej), bo powierzchnia naturalnie się otwiera, produkując błąd. Chwyt eastern backhand odzwierciedla tę koncepcję dla strony bekhendowej (podstawowa kostka na fazecie 1 dla praworęcznego zawodnika). Wielu trenerów uczy najpierw chwytu eastern, a potem stopniowo przesuwa zawodników w stronę semi-western wraz z rozwojem ich gry.

Chwyt eastern doskonale sprawdza się na szybkich, nisko odbijających nawierzchniach — kortach dywanowych halowych, trawiastych i szybkich twardych — gdzie piłki pozostają poniżej barku, a premia jest za czyste, płaskie uderzenie, a nie ciężki topspin. Na takich nawierzchniach wygodny zakres kontaktu płasko-do-umiarkowanie-topspinowego chwytu eastern dobrze zgrywa się z wysokością odbicia piłki, a naturalny wyprost ramienia przez kontakt produkuje przenikliwe tempo, które wygrywa punkty bezpośrednio. Zawodowi zawodnicy z ery Samprasa na trawie używali eastern lub lekko zmodyfikowanego eastern, by generować płaskie, przebijające uderzenia gruntowe, które działały na tych szybkich nawierzchniach.

Ograniczenie chwytu eastern staje się wyraźne na wolnej mączce lub przeciwko przeciwnikom z ciężkim topspinem. Gdy piłka unosi się na wysokość barku lub wyżej, chwyt eastern wymaga kompensującego wyprostu nadgarstka, by ustawić powierzchnię prostopadle, co zmniejsza kontrolę i konsekwencję. Zawodnicy, którzy rozwinęli swoją grę na kortach ziemnych, szybko odkryli, że chwyt eastern zostawiał ich podatnymi na przeciwników z ciężkim topspinem — co doprowadziło do masowej adopcji chwytu semi-western, który mógł wygodnie obsłużyć zarówno wysoko odbijające, jak i piłki na wysokości pasa. Nowoczesny coaching uznaje to i często uczy semi-western od początku, rezerwując eastern jako niszowy chwyt dla specjalistów bardzo szybkich nawierzchni.