Technika woleja

Woleje gra się przy siatce i wymagają zupełnie innego nastawienia niż uderzenia gruntowe: nie ma zamachu wstecznego — zamiast tego rakieta porusza się do przodu i lekko w dół w kompaktowym „pchnięciu", które wykorzystuje tempo przeciwnika. Chwyt continental jest niezbędny, bo pozwala nadgarstkowi usztywnić się za piłką przy tym samym chwycie zarówno na forhendowe, jak i bekhendowe woleje. Punkt kontaktu woleja powinien znajdować się przed ciałem i z boku, przy powierzchni rakiety lekko otwartej, by kierować głębią. Błędy obejmują zamach (zbyt duży zamach wsteczny załamuje się pod tempem), spóźniony kontakt (piłka mija ciało) oraz luźny nadgarstek przy kontakcie (rakieta się odchyla). Wysokie woleje można uderzać z większym tempem; niskie woleje wymagają otwartej powierzchni, by unieść piłkę nad siatkę.

Ruch „pchnięcia" w woleju jest często błędnie charakteryzowany jako czysto pasywny ruch, w którym zawodnik jedynie trzyma rakietę stanowczo i pozwala piłce wykonać pracę. W rzeczywistości dobry wolej wymaga krótkiego, ale zdecydowanego ruchu rakiety do przodu z pozycji gotowości — pchnięcia. Rakieta porusza się zza prowadzącego barku do kontaktu przed ciałem, dodając tempo do piłki przeciwnika, zamiast jedynie ją przekierowywać. Ruch do przodu musi zatrzymać się gwałtownie przy kontakcie, nie przechodząc w pełny zamach — to gwałtowność zatrzymania precyzyjnie kontroluje kierunek.

Praca nóg przy woleju jest nierozłączna z mechaniką woleja. Klasyczna praca nóg przy woleju to mały krok w stronę piłki przeciwną stopą — lewa stopa robi krok przy woleju forhendowym, prawa przy bekhendowym. Ten krok robi dwie rzeczy: porusza ciało do przodu w piłkę, dodając ciężar do pchnięcia, oraz ustawia przedni bark nieco przed rakietą, co jest optymalną geometrią dla kompaktowego pchnięcia, a nie sięgania ramieniem. Zawodnicy, którzy przy wolejach pozostają na płaskich stopach i sięgają ramieniem, produkują słabe, odchylone kontakty, które unoszą się w powietrzu, zamiast przebijać się przez kort.