Drop wolej

Drop wolej wymaga od zawodnika otwarcia powierzchni rakiety i lekkiego cofnięcia jej podczas kontaktu, wykorzystując ten sam ruch „łapiący"/pochłaniający co zwykły wolej, ale z usunięciem energii zamiast jej przekierowania. Celem jest wylądowanie piłki w pierwszej ćwiartce pola serwisowego najbliższej siatki, z wystarczającym podcięciem, by zapobiec odbiciu do przodu. Jest najskuteczniejszy, gdy przeciwnik sprintuje lub stoi głęboko za linią końcową, bez czasu na dotarcie do krótkiej piłki. Wykonanie jest wymagające: wyczucie czasu musi być precyzyjne, a każde przebicie wysyła piłkę unoszącą się w środku kortu jako łatwą dobitkę dla przeciwnika. Drop wolej jest uważany za umiejętność zarezerwowaną dla zawodników średnio zaawansowanych do zaawansowanych, którzy potrafią niezawodnie najpierw odbić wolej, a dopiero potem dodać wyczucie.

Techniczne rozróżnienie między zwykłym wolejem pchnięciowym a drop wolejem to nacisk chwytu i tor ramienia. Przy zwykłym woleju ramię z rakietą porusza się do przodu i lekko w dół przy stanowczym chwycie — dodając tempo do przekierowanej piłki. Przy drop woleju chwyt lekko się zmiękcza, a ramię cofa się nieznacznie, pochłaniając nadlatujące tempo, zamiast je zwiększać. Różnica w ruchu ramienia i dłoni jest zaskakująco mała, co czyni drop wolej tak skutecznym: z perspektywy przeciwnika przygotowanie wygląda identycznie jak przy zwykłym woleju, aż do momentu, gdy piłka opuści naciąg.

Pozycjonowanie decyduje o skuteczności drop woleja. Z bardzo bliskiej pozycji przy siatce — w obrębie 1,5 metra — drop wolej wymaga bardzo niewiele wyczucia, bo nawet delikatnie przekierowana piłka ledwo minie taśmę i „umrze" blisko linii serwisowej. Dalej, bliżej T linii serwisowej, drop wolej wymaga dużo bardziej precyzyjnego podcięcia, by piłka nie odskoczyła zbyt daleko do przodu. Większość trenerów uczy drop woleja najpierw z najbardziej wysuniętej pozycji, gdzie geometria jest najbardziej wybaczająca, zanim stopniowo przesuną punkt ćwiczeń głębiej, gdzie potrzeba więcej wyczucia.