Drop shot

Drop shot to taktyka zmiany tempa wykorzystująca głęboko ustawionego przeciwnika. Kluczowe wymagania techniczne to maska zamiaru — zamach powinien wyglądać jak zwykłe uderzenie gruntowe aż do ostatniej chwili — oraz tnący lub podcinający ruch, który zabija pęd piłki do przodu. Dobrze wykonany drop shot ląduje w polu serwisowym, pozostaje nisko i odbija się w stronę linii bocznej. Jest najskuteczniejszy na kortach ziemnych, gdzie wolniejsza nawierzchnia daje mniej czasu przeciwnikowi na powrót, oraz przeciwko zawodnikom stojącym daleko za linią końcową. Częste błędy to zdradzenie uderzenia (zwolnienie zamachu za wcześnie), trafienie w siatkę lub piłka, która odbija się zbyt wysoko i zbyt daleko w kort.

Mechanika dobrego drop shota opiera się na otwarciu powierzchni rakiety i cięciu w dół i w poprzek tyłu piłki, by wytworzyć backspin hamujący pęd do przodu. Kontakt powinien być dobrze przed ciałem — ta sama strefa kontaktu co przy zwykłym uderzeniu gruntowym — a zamach powinien zwalniać przez uderzenie, zamiast przyspieszać, co jest przeciwieństwem każdego innego uderzenia w tenisie. Ta dekeleracja podczas pełnego ruchu przygotowawczego tworzy maskę zamiaru: przeciwnik odczytuje normalne rozpoczęcie zamachu, ale otrzymuje piłkę, która „umiera" blisko siatki.

Drop shot jest najgroźniejszy w połączeniu z głęboką grą przy linii końcowej. Zawodnik, który konsekwentnie uderza piłki blisko linii końcowej, tworzy przeciwnika, który naturalnie cofa się, by poradzić sobie z głębią — a to ustawienie w głębi kortu tworzy maksymalny dystans, jaki musi pokonać drop shot, by być skutecznym. Użycie drop shota przed ustanowieniem głębi pozwala czujnemu przeciwnikowi sprintem dobiec z mniej narażonej pozycji. Kombinacja drop shot plus lob (drop shot wyciągający przeciwnika do przodu, po którym następuje lob nad jego głową) to jedna z najbardziej decydujących dwuuderzeniowych sekwencji taktycznych zarówno w tenisie rekreacyjnym, jak i profesjonalnym.