Transfer piłki

Elitarni zawodnicy pola wewnętrznego wykonują transfer w 0,08–0,12 sekundy; łapacze muszą zrobić to w podobnym oknie czasowym, jednocześnie wychodząc z przysiadu. Transfer odbywa się przy biodrze — rękawica przychodzi do ciała, dłoń rzucająca ją spotyka, a piłka zostaje czysto wyjęta. Łapanie gołą ręką, transfery opuszkami palców i zmiany chwytu dłonią na zewnątrz — wszystko to spowalnia wymianę. Spójna mechanika transferu zmniejsza liczbę błędów rzutowych i pozwala na szybsze czasy wykonania rzutu. Łapacze, którzy wolno wykonują transfer po złapaniu, dają biegaczom znaczącą przewagę przy próbach kradzieży bazy, niezależnie od siły ramienia.

Mechanika transferu obejmuje jednoczesne ruchy: ramię z rękawicą przyciąga rękawicę do biodra, podczas gdy dłoń rzucająca porusza się jej naprzeciw, a piłka zostaje wyjęta z opuszkami palców już ułożonymi na szwach we właściwym chwycie do rzutu. Uchwycenie chwytu podczas transferu — znalezienie pozycji szew-na-opuszkach, zanim piłka opuści rękawicę — to najbardziej wymagający pod względem umiejętności element. Zawodnicy, którzy konsekwentnie przenoszą piłkę w tę samą pozycję chwytu opuszkami, nie potrzebują żadnej korekty chwytu przed rzutem; ci, którzy przenoszą piłkę w losową pozycję chwytu, tracą 0,1–0,2 sekundy na korektę chwytu po transferze.

Dla łapaczy transfer jest częścią szerszej metryki „pop time”, obejmującej przyjęcie pitcha, transfer, rzut i złapanie przy drugiej bazie. Elitarne pop time rzędu 1,80–1,85 sekundy zwykle rozkładają się tak: 0,00–0,10 s przyjęcie, 0,10–0,20 s transfer, 0,20–0,30 s krok i wykrok, 1,60–1,70 s czas lotu rzutu. Okno transferu to element o największej indywidualnej zmienności — transfer 0,05-sekundowy w porównaniu do 0,15-sekundowego daje różnicę 0,10 sekundy w pop time, co odpowiada niemal 2 metrom dystansu biegowego dla biegacza.