Kij dwuścienny

Zwykły kij jednościenny ma jedną warstwę materiału główki — aluminium lub kompozytu — która przy uderzeniu odkształca się i wraca do kształtu. Konstrukcja dwuścienna dodaje drugą, wewnętrzną warstwę wewnątrz zewnętrznej powłoki. Przy kontakcie obie ścianki odkształcają się i odbijają kolejno: zewnętrzna ścianka ugina się do środka, wewnętrzna ugina się jeszcze bardziej, a potem obie odbijają się na zewnątrz razem — dając piłce dwa oddzielne impulsy sprężyste w szybkiej sekwencji zamiast jednego. Ten stopniowany odbój wzmacnia całkowity zwrot energii (BPF) ponad to, co osiąga pojedyncza ścianka z tego samego materiału.

Zysk wydajnościowy konstrukcji dwuściennej jest na tyle realny, że federacje regulują go poprzez limity BPF i konkretne programy certyfikacji kijów. Niektóre federacje prowadzą listę kijów wielowarstwowych — modele powyżej 1,20 BPF dopuszczone tylko do dywizji otwartych lub plus, zakazane w grze rekreacyjnej lub standardowej konkurencyjnej. Inne dopuszczają każdy kij, który przetestuje się poniżej pułapu BPF federacji, niezależnie od konstrukcji ścianek. Jedyne wiarygodne potwierdzenie to sprawdzenie konkretnego modelu na aktualnej liście zatwierdzonej przez federację, ponieważ sama liczba ścianek nie decyduje o legalności — decyduje przetestowane BPF.

Odczucie kija dwuściennego jest charakterystyczne. Stopniowany odbój daje przy kontakcie lekkie „ugięcie", które odbijający często opisują jako moment, w którym piłka przez ułamek sekundy „przykleja się" do kija, zanim wystrzeli. To odczucie różni się od bardziej natychmiastowego „trzasku" kija jednościennego lub standardowego kompozytu. Sweet spot w konstrukcji dwuściennej jest też nieco mniejszy względem główki, ponieważ konstrukcja dwuwarstwowa wymaga precyzyjnej geometrii — niewielkie niewyrównanie ścianek może stworzyć martwe strefy, z którymi jednościenna główka poradziłaby sobie bez konsekwencji.