Współczynnik wydajności kija (BPF)

BPF jest obliczany, porównując prędkość odbicia piłki od główki pałki z jej prędkością odbicia od całkowicie sztywnej powierzchni przy tej samej prędkości uderzenia. Pałka o BPF 1,20 zwraca 20% więcej energii do piłki niż zrobiłaby sztywna ściana — ta dodatkowa energia pochodzi z elastycznej deformacji główki pałki przy uderzeniu („efekt trampoliny"), gdzie główka pałki lekko się kompresuje pod siłą i odbija z powrotem, dodając prędkość odlatującej piłce. Kluczowym spostrzeżeniem jest to, że BPF wychwytuje wydajność, jaką pałka dodaje ponad to, co dostarcza sama prędkość pałki; to wkład sprzętu, nie odbijającej.

Stowarzyszenia ograniczają BPF, by utrzymać mecze bezpiecznymi i konkurencyjnymi. Częste limity to 1,20 BPF dla większości diwizji slow-pitch USSSA i 1,20 BPF dla USA Softball, choć specjalistyczne i otwarte diwizje czasem pozwalają na 1,21 lub pałki wielościenne powyżej standardu. Pałka, która przekracza legalny limit, to nie tylko przewaga wydajnościowa — to podstawa do walkowera meczów, w których była używana, a niektóre stowarzyszenia utrzymują listy zakazanych pałek aktualizowane sezonowo, gdy producenci przesuwają limity. Ponieważ certyfikacja BPF jest zwykle stemplowana na pałce, a nie testowana na boisku, znajomość zatwierdzonej listy pałek swojego stowarzyszenia to jedyny niezawodny sposób na potwierdzenie legalności.

BPF i COR są czasem mylone. COR opisuje elastyczność piłki; BPF opisuje elastyczność główki pałki. Oba są regulowane, ponieważ razem determinują całkowity transfer energii przy kontakcie. Pałka o wysokim BPF sparowana z piłką o wysokim COR produkuje maksymalną prędkość wylotową — co jest dokładnie kombinacją, którą stowarzyszenia są zaprojektowane, by ograniczyć. W praktyce odbijająca używająca legalnej pałki 1,20 BPF z sankcjonowaną piłką jest już blisko pułapu wydajności, jaki dopuszczają zasady sprzętowe; pozostałą zmienną jest mechanika swingu.