Uderzenie dojściowe (approach shot)

Uderzenie dojściowe łączy fazę gry przy linii końcowej z fazą przy siatce. Gdy uderzenie przeciwnika ląduje krótko — w obrębie pola serwisowego lub blisko linii serwisowej — zawodnik może wejść do przodu, uderzyć agresywnie i podążyć za piłką do siatki. Dobre uderzenie dojściowe zwykle gra się down the line, dając biegnącemu do siatki najkrótszą drogę zamknięcia i zostawiając przeciwnikowi trudniejszą linię do minięcia. Głębia i tempo są ważniejsze niż kąt; utrzymanie piłki nisko i szybko zmusza przeciwnika do wykopania trudnego uderzenia mijającego. Uderzenia dojściowe można grać płasko, z topspinem lub jako slice — slice utrzymuje się nisko i daje atakującemu zawodnikowi dodatkowy czas na zamknięcie. Decyzja o wejściu do przodu opiera się na wysokości piłki, głębi, tempie i pozycji serwującego.

Uderzenie dojściowe wykonane slicem zasługuje na szczególną uwagę jako narzędzie taktyczne. Ponieważ slice pozostaje nisko po odbiciu, przeciwnik musi kontaktować wznoszącą się piłkę na wysokości siatki lub poniżej — dając niskoprocentowy kąt mijający i niemal zawsze skutkując piłką, która unosi się w górę, dając graczowie przy siatce łatwy wolej kończący. Dodatkowy czas, jaki daje wolniejsze tempo slice'a, pozwala też podchodzącemu zawodnikowi bardziej się zbliżyć, zanim przeciwnik zdąży odpowiedzieć. Na szybszych nawierzchniach, gdzie dojścia topspinowe wygodnie się „przebijają", slice dodaje różnorodności i zakłóca wysokość odbicia.

Najczęstszy błąd w uderzeniu dojściowym u rekreacyjnych zawodników to traktowanie krótkiej piłki jako zaproszenia do gry o wygraną z niewygodnej pozycji śródkortowej. Uderzenie dojściowe nie jest uderzeniem kończącym — to uderzenie przygotowawcze, które zmusza przeciwnika do trudnej, niskoprocentowej pozycji. Utrzymanie piłki głęboko i po słabszej stronie przeciwnika podczas wejścia do przodu jest skuteczniejsze niż zamach na trudny kąt, który ląduje krótko lub uderza szeroko poza kort, całkowicie eliminując dojście do siatki.