Pozycja trofeum

Pozycja trofeum jest tak nazwana, bo postawa ciała przypomina postać trzymającą trofeum nad głową: ramię uderzające jest uniesione z łokciem na wysokości barku lub wyżej, główka rakiety skierowana w górę lub lekko do tyłu, ramię podrzucające w pełni wyprostowane w górę w stronę piłki, a ciało wygięte w łuk, z przednią nogą zgiętą w kolanie, niosącą część ciężaru ciała. Ta pozycja nie trwa długo — to chwilowa pauza między zamachem wstecznym a napędem w górę — ale to, co się w niej dzieje, decyduje o dużej części tempa i konsekwencji serwisu.

Pozycja trofeum ładuje łańcuch kinetyczny od ziemi w górę. W postawie pin-point (stopy blisko siebie na szczycie podrzutu) lub postawie platform (stopy na szerokość barków), nogi i biodra są w tym momencie skręcone, magazynując energię elastyczną napędzającą pchnięcie w górę w kort. Rotacja wewnętrzna barku, która produkuje biczujący ruch ramienia, jest uruchamiana z tej pozycji — uderzający bark jest z tyłu, a uderzający łokieć w górze, więc opad rakiety i przyspieszenie ramienia następują sekwencyjnie z załadowanego punktu startowego. Trenerzy traktują to jako obowiązkowy punkt kontrolny, bo tak duża część jakości serwisu jest determinowana, zanim rakieta w ogóle zacznie przyspieszać.

Pospieszanie przez pozycję trofeum — rozpoczynanie opadu rakiety i zamachu ramieniem, zanim podrzut osiągnie szczyt — zawala łańcuch kinetyczny, inicjując ruch do przodu, zanim nogi i biodra w pełni się załadują. Rezultatem jest serwis napędzany głównie przez ramię, ze znacząco mniejszym tempem i dużo większą niekonsekwencją w wyczuciu czasu. Najczęstszą przyczyną pospieszonych pozycji trofeum jest niespokojny lub szybki rytm podrzutu: gdy podrzut idzie w górę szybko, ciało podąża za nim szybko, a pozycja nigdy nie jest naprawdę utrzymana. Wolniejszy, celowy rytm podrzutu naturalnie zachęca do lepszego utrzymania pozycji trofeum.