Tor kija

Tor kija ma dwa najważniejsze komponenty: pionowy (kąt ataku — czy główka kija wznosi się, jest pozioma, czy opada w momencie kontaktu) i poziomy (czy główka porusza się w stronę czy od ciała oraz czy jest wewnątrz, czy na zewnątrz dłoni). Dobry tor kija wchodzi w strefę uderzenia wcześnie, jak najdłużej pozostaje blisko własnej płaszczyzny lotu pitcha i wychodzi poprzez ekstensję, a nie okrężnie wokół ciała. To okno „pozostawania na płaszczyźnie” zamienia błąd wyczucia czasu o kilka milisekund w solidny kontakt zamiast pudła.

Tor kija jest efektem niemal wszystkiego innego, co dzieje się w swingu — ładowanie, krok, separacja bioder względem barków oraz tor rąk kształtują to, co robi główka kija w ostatniej stopie przed piłką. Dlatego instrukcje odbijania tak często celują w błąd „wcześniejszy” niż główka kija (casting, zapadnięcie, spóźniony trigger), zamiast mówić pałkarzowi, by świadomie przekształcał sam tor kija; tor jest zwykle objawem tego, co dzieje się wcześniej w sekwencji, a nie niezależną zmienną, którą pałkarz może dowolnie ukształtować siłą woli.

Na nagraniu tor kija najlepiej oceniać na przestrzeni kilku powtórzeń, a nie pojedynczego swingu, ponieważ jedno dobre lub złe powtórzenie może być kwestią wyczucia czasu, a nie wzorca. Spójne błędy toru — główka kija zawsze dociera stromo, zawsze tnie do wewnątrz, zawsze się wlecze — wskazują na przyczynę mechaniczną; błędy toru pojawiające się tylko przy określonych prędkościach lub typach pitchów wskazują raczej na problem wyczucia czasu lub rozpoznania.