Wskaźnik zasięgu (range factor)

Range factor poprzedza nowoczesne metryki defensywne oparte na trackingu i był jedną z pierwszych prób ilościowego ujęcia zasięgu defensywnego wyłącznie na podstawie danych z box score'u: short stop notujący więcej outów i asyst na mecz niż jego rówieśnicy w teorii pokrywa więcej terenu i dociera do większej liczby piłek. Oblicza się go prosto — łączne outy plus asysty, podzielone przez mecze (lub zmiany, przeskalowane do dziewięciu) — i nie wymaga żadnych danych z trackingu wybitych piłek, co czyniło go dostępnym na długo, zanim powstały metryki defensywne ery Statcast.

Największym ograniczeniem range factor jest to, że nie uwzględnia okazji: obrońca w składzie miotaczy generujących znacznie więcej grounder'ów naturalnie zgromadzi więcej szans (i wyższy range factor) niż równie utalentowany obrońca za miotaczami stawiającymi na fly balle, niezależnie od faktycznego zasięgu. Nie dostosowuje się też do pozycjonowania defensywnego zespołu czy przesunięć, które mogą sztucznie zawyżać lub zaniżać surowe szanse obrońcy, niezależnie od jego prawdziwego zasięgu. Z tych powodów range factor jest dziś traktowany głównie jako statystyka historyczna lub uzupełniająca, a nie podstawowe narzędzie oceny defensywnej, przy czym nowoczesne metryki zasięgu (zbudowane na lokalizacji wybitej piłki i czasie zawiśnięcia) uznaje się za bardziej wiarygodne.