Swing typu uppercut

Niewielki dodatni kąt ataku jest dobry; duży już nie. Pitch dociera po opadającej płaszczyźnie, a kij wznoszący się łagodnie (mniej więcej +5° do +12°) dopasowuje się do tej płaszczyzny przez wydłużone okno kontaktu. Gdy kąt wznoszenia główki kija przekracza ten zakres — często +20° lub więcej — geometria zaczyna działać na niekorzyść pałkarza. Stroma główka kija trafia dolną półkulę piłki, nadając jej silny backspin przy kącie wybicia zbyt wysokim, by konsekwentnie przelatywał ponad zawodnikami outfieldu, a okno kontaktu zwęża się niemal do zera, ponieważ obie płaszczyzny się przecinają, zamiast poruszać się razem.

Swing typu uppercut jest zwykle najpierw problemem błędnej wskazówki trenerskiej, a dopiero potem problemem siły. Pałkarze, którym mówi się, by „bili na trybuny” albo „podnosili piłkę w powietrze”, często gonią za loftem, opuszczając tylny bark i zaostrzając tor główki kija, zamiast poprawiać prędkość kija czy wyczucie czasu kąta ataku. Sygnałem na nagraniu jest główka kija, która zaczyna płasko po ładowaniu, a następnie gwałtownie wznosi się w ostatniej stopie przed kontaktem — korekta w ostatniej chwili, zamiast płynnego, utrzymanego dopasowania płaszczyzn.

Rzadko poprawką jest „swinguj w dół”. To prowadzi do nadmiernej korekty w kierunku siekącego, sprzyjającego grounderom toru. Zamiast tego pałkarze pracują nad dłuższym utrzymaniem główki kija na płaszczyźnie nadlatującego pitcha, co zwykle oznacza naprawienie opuszczonego tylnego barku lub wczesnego castingu dłoni, a nie świadome spłaszczanie swingu.