Opuszczanie tylnego barku

Poziomy lub tylko lekko przechylony płaszczyzna barków przez cały swing pozwala główce kija poruszać się po płytkim, utrzymanym wznoszącym kącie, dopasowanym do pitcha. Gdy tylny bark opada — przechylając się wyraźnie w dół, zamiast pozostawać z grubsza na poziomie przedniego barku — cała płaszczyzna barków się zaostrza, a główka kija jest zmuszona podążać za tym samym stromym kątem w górę przez strefę. To jedna z najczęstszych przyczyn źródłowych swingu typu uppercut, nawet gdy pałkarz świadomie stara się utrzymać płytki tor kija.

Opuszczenie jest często kompensacją próby podniesienia piłki, a nie ograniczeniem siły czy elastyczności — pałkarze goniący za loftem, zwłaszcza przeciwko pitchom postrzeganym jako niskie w strefie, opuszczają bark, by „pomóc” piłce wznieść się w powietrze, co paradoksalnie daje pop-upy i słabe fly balle, których pałkarz próbował uniknąć. Może też objawiać się jako symptom wyczucia czasu, pojawiając się częściej na pitchach, które pałkarz pospiesznie próbuje podnieść, niż na pitchach trafianych zbalansowanym, niespieszonym swingiem.

Ponieważ przechył barku zachodzi na długo przed kontaktem, jest często łatwiejszy do zdiagnozowania i skorygowania na nagraniu niż wynikający z niego stromy tor kija — wskazówka poziomego obrotu barków podczas rotacji zwykle rozwiązuje wynikowy problem toru główki kija bardziej bezpośrednio niż praca nad samym torem kija w izolacji.