Tor swingu w dół i do wewnątrz

Ten błąd łączy dwa problemy naraz: ujemny kąt ataku (główka kija wciąż opada w momencie kontaktu, zamiast dopasować się do opadającej płaszczyzny piłki) oraz tor rąk ciągnący do wewnątrz, w stronę ciała, zamiast wysuwać się w stronę piłki. Główka kija dociera powyżej i wewnątrz idealnego punktu kontaktu z piłką, siekąc ją w dół i w poprzek. Rezultatem jest niemal zawsze rutynowy grounder, trafiony wystarczająco mocno, by zapiec w rękawicę, ale rzadko na tyle mocno, by znaleźć lukę.

Ten tor jest częsty u pałkarzy reagujących zbyt późno na prędkość — ciało rozpoznaje, że jest spóźnione względem pitcha, a dłonie kompensują to, szarpiąc główkę kija do wewnątrz i w dół, zamiast wysuwać ją przez strefę, dlatego kontakt w dół i do wewnątrz mocno koncentruje się w stronę pull. Jest też częsty u pałkarzy, których uczono agresywnej wskazówki „swinguj w dół na piłkę”, mającej wyeliminować uppercut, co nadmiernie koryguje płaszczyznę w przeciwnym kierunku.

Diagnozowanie na nagraniu polega na obserwacji, gdzie znajduje się główka kija względem dłoni w ostatniej stopie przed kontaktem: przy torze w dół i do wewnątrz główka kija jest już wewnątrz i poniżej dłoni, podczas gdy swing na płaszczyźnie utrzymuje główkę wysuwającą się przez strefę aż do niemal samego zakończenia.