Lag

Lag odnosi się do kąta tworzonego między trzonkiem kija a przednim ramieniem w downswingu. Gdy ten kąt jest utrzymany głęboko w downswingu — z nadgarstkami wciąż złamanymi i dłońmi wyraźnie przed główką kija — mówi się, że golfista ma lag. Praktyczną konsekwencją lagu jest to, że reprezentuje on zmagazynowaną energię: naładowaną sprężynę, która uwalnia się w precyzyjnym momencie impactu, by zmaksymalizować prędkość kija i kompresję.

Badania biomechaniczne pokazują, że lag nie jest czymś, co golfista powinien aktywnie próbować stworzyć, świadomie utrzymując kąt nadgarstka. Naturalny lag jest produkowany przez dwie rzeczy: właściwy nacisk chwytu (nie za mocny, co blokuje stawy nadgarstka) oraz poprawne sekwencjonowanie (dolna część ciała prowadząca downswing, co zmusza kij do wleczenia się z tyłu). Golfista, który poprawnie sekwencjonuje i utrzymuje rozluźnione stawy nadgarstka, naturalnie zachowa lag znacznie dłużej niż ten, kto ściska mocno i strzela górną częścią ciała pierwszą. „Próba stworzenia lagu” często daje odwrotny efekt — świadomy wysiłek utrzymania kąta powoduje napięcie, które faktycznie uwalnia go wcześniej.

Lag jest często nadmiernie komunikowany jako cel w nauczaniu golfa, co prowadzi niektórych golfistów do utrzymywania kąta tak długo, że „więżą” kij i produkują utkniętego, zablokowanego uderzenia. Ideałem nie jest maksymalny lag za wszelką cenę, ale właściwa ilość utrzymana do właściwej głębokości — zwykle uwalniana tuż przed impactem, z dłońmi minąwszy piłkę i trzonkiem przechylonym do przodu w momencie kontaktu. Elitarni uderzający piłkę znacząco różnią się tym, ile lagu niosą i kiedy go uwalniają; kluczowe jest to, że release następuje przez piłkę, nie przed nią.