Uderzenie puttera

Uderzenie puttera to konkretny ruch mechaniczny używany do toczenia piłki po powierzchni puttingowej. Rządzą nim inne zasady biomechaniczne niż pełnym zamachem golfowym: uderzenie puttera zwykle opisuje się jako ruch wahadłowy, w którym putter porusza się wokół stałej osi u szczytu kręgosłupa, napędzany kołyszącym ruchem barków. W przeciwieństwie do pełnego zamachu biodra i nogi odgrywają minimalną rolę, nadgarstki powinny pozostać spokojne i stabilne, a uderzenie podąża konkretnym torem (prosto-w-tył-prosto-w-przód lub lekko z wewnątrz-kwadratowo-z wewnątrz, w zależności od długości i stylu puttera).

Mechanikę uderzenia puttera najlepiej zrozumieć poprzez jej wpływ na dwie kluczowe zmienne: kierunek startu i kontrolę dystansu. Kierunek startu determinowany jest głównie przez kąt twarzy kija w momencie uderzenia (75–80% wpływu na kierunek startu) i wtórnie przez tor uderzenia (20–25%). Oznacza to, że golfista, który jest prawidłowo wycelowany i dobrze odczytuje putt, ale ma niespójną twarz kija w momencie uderzenia, uzyska niespójne kierunki startu i chybione putty, niezależnie od tego, że wszystko inne jest prawidłowe. Stabilność twarzy kija w momencie uderzenia jest więc umiejętnością mechaniczną o najwyższym priorytecie w uderzeniu puttera.

Kontrola dystansu — zdolność do konsekwentnego toczenia piłki na zamierzoną odległość — zależy od tempa uderzenia, spójności długości zamachu wstecznego oraz tempa przyspieszenia w momencie uderzenia. Uderzenie, które zbyt mocno zwalnia, daje zbyt krótkie putty; uderzenie zbyt szybkie daje zbyt długie. Złotym standardem kontroli dystansu jest spójne tempo z zamachem wstecznym nieco krótszym niż wybicie (proporcja około 1:1,5), co daje spójne przyspieszenie i przewidywalne toczenie. Wielu najlepszych putterów w historii stosowało wyraźne, metronomiczne tempo: dwa uderzenia rytmiczne, spójne przy każdym puttcie, niezależnie od jego długości.