Hard-Hit Oranı

Vuruş ortalaması vurulan top şansına büyük ölçüde bağlıdır: savunma oyuncularının nereye konumlandığına, bir topun bir boşluk mu yoksa bir dış saha eldiveni mi bulduğuna, sert vurulan bir topun mükemmel konumlanmış bir savunma oyuncusu tarafından yakalanıp yakalanmadığına. Hard-hit oranı, yalnızca temas kalitesini ölçerek bu şansın çoğunu ortadan kaldırır — sonuçların en olası şekilde olumlu olacağı kadar sert vurulan topların yüzdesi. Yüksek bir hard-hit oranına ve düşük bir vuruş ortalamasına sahip bir vurucu neredeyse her zaman kötü şans yaşıyordur; vuruş ortalaması tipik olarak yükselecektir. Tersi — yüksek bir vuruş ortalamasıyla düşük hard-hit oranı — genellikle bir gerilemeyi öngörür.

Eşik rekabet düzeyine göre değişir. MLB, sert vurulan bir topu 95 mph ya da üzeri exit velocity olarak tanımlar; bu eşik, popülasyon exit velocity dağılımının daha düşük olduğu lise ya da genç vurucular için çok yüksektir. Lise düzeyinde, kabaca 80-85 mph makul bir hard-hit eşiğidir; genç seviyelerde daha da düşüktür. Anahtar, bir seviye içinde göreceli hard-hit oranını izlemektir, genç oranlarını MLB karşılaştırma noktalarıyla karşılaştırmak değil. Bir koç bir topun "iyi vurulduğunu" "zayıf vurulduğuna" karşı söylediğinde, sezgisel bir hard-hit-oranı yargısı vermektedir.

Mekanik, daha iyi barrel teması ve daha optimal attack angle'lar ürettiğinde hard-hit oranı gelişir. Bir vurucu, daha temiz barrel temasını daha tutarlı bir şekilde kurarsa ortalama sopa hızını artırmadan hard-hit oranını yükseltebilir. Swing kalitesinin ham güç kadar önemli olmasının bir nedeni budur: daha iyi temas üreten mekanik iyileştirmeler, herhangi bir at-bat örneği boyunca daha ağır antrenman yükleri gerektirmeden hard-hit oranını — ve onunla birlikte beklenen sonuçları — yükseltir.