Splitter widełkowy

Trzymanie piłki szeroko między palcem wskazującym a środkowym zmniejsza spin i tworzy przewracający się, późno opadający ruch. Splitter przez większość lotu wygląda jak fastball, po czym w ostatnich kilku stopach gwałtownie opada, często lądując poniżej strefy strike'u. Jest bardziej obciążający dla łokcia niż większość pitchów ze względu na szerokie rozstawienie palców i ogólnie uznawany jest za zaawansowany rzut, nauczany dopiero po osiągnięciu przez miotacza dojrzałej siły ramienia. Forkball to bardziej ekstremalna wersja tej samej koncepcji.

Zwodnicza wartość splittera bierze się z jego prędkości — zwykle tylko 6–10 mph wolniejszej od fastballa miotacza — czyli szybszej niż większość changeupów. Ponieważ dociera niemal z prędkością fastballa i z podobną trajektorią, pałkarz nie może po prostu na niego zaczekać, tak jak czeka na changeup. Późne opadanie wywołane jest zredukowanym backspinem wynikającym z rozstawionego chwytu, co zmniejsza siłę nośną Magnusa utrzymującą fastballe czteroszwowe na płaskim torze. Gdy backspin spada poniżej krytycznego progu, dominuje grawitacja i piłka nurkuje.

Miotacze rozwijający splittera muszą wyważyć skuteczność względem ryzyka kontuzji. Szerokie rozstawienie palców zwiększa obciążenie koślawe więzadła pobocznego przyśrodkowego łokcia (UCL), dlatego wielu trenerów miotania ogranicza jego użycie do zawodników z co najmniej trzyletnim doświadczeniem i dojrzałym rozwojem mięśniowym wokół łokcia. Zarządzanie liczbą rzutów u miotaczy rzucających splittera jest zwykle bardziej zachowawcze niż u miotaczy opierających się na fastballu i changeupie.