Squeeze Play (bunt)

Obie wersje squeeze mają ten sam cel — wykorzystanie bunta, by sprowadzić biegacza z trzeciej bazy do domu — ale zarządzają ryzykiem zupełnie inaczej. W suicide squeeze biegacz na trzeciej bazie rusza do domu w chwili, gdy miotacz angażuje się w pitch, zanim jeszcze wiadomo, czy bunt w ogóle zostanie wprowadzony w grę. Maksymalizuje to szansę na zdobycie punktu, jeśli bunt się uda, ponieważ biegacz ma pełną przewagę startową, ale nie wybacza błędu: jeśli pałkarz całkowicie spudłuje bunta, biegacz niemal na pewno zostanie wyeliminowany przy bazie domowej, bez możliwości zatrzymania się.

Safety squeeze jest bardziej zachowawczy: biegacz czeka, aż zobaczy, że bunt bezpiecznie wylądował na ziemi, zanim zaangażuje się w bieg. Usuwa to katastrofalne ryzyko, że spudłowany bunt kosztuje out przy bazie domowej, ale też oddaje część przewagi startowej, co oznacza, że dobrze obroniony bunt ma lepszą szansę wyeliminować biegacza przy bazie domowej niż miałby przeciwko suicide squeeze.

Obie wersje wywierają ogromną presję na sam bunt — bunt wybity w powietrze przy suicide squeeze jest szczególnie kosztowny, ponieważ biegacz jest często zbyt zaangażowany, by bezpiecznie wrócić, ryzykując w najbardziej ekstremalnym przypadku potrójny out. Ze względu na ten profil ryzyka decyzja o zarządzeniu squeeze, i którą wersję wybrać, waży szybkość biegacza, wynik meczu, niezawodność buntowania pałkarza oraz liczbę dostępnych outów.