Uderzenie z rotacją (roll shot)

Roll shot łączy w sobie drive'a i dinka. Ze środka kortu zawodnik szczotkuje stromo w górę przez tył piłki, tworząc topspin, który sprawia, że piłka krótko się wznosi, a potem szybko opada — celując w strefę sznurówek, gdy przeciwnik przechodzi do przodu. Ponieważ łączy impet z opadaniem, jest trudniejszy do zresetowania niż płaski drive i trudniejszy do zaatakowania niż standardowy dink. Roll shoty po przekątnej wykorzystują niższą siatkę w środku i dłuższy przekątny tor lotu, by zmaksymalizować czas działania spinu.

Roll shot ze środka kortu jest najskuteczniejszy, gdy przeciwnik znajduje się w strefie przejściowej — już poruszający się do przodu, ale jeszcze nieustabilizowany przy linii kitchen. Celowanie w strefę sznurówek w tym momencie łapie go na najgorszej możliwej wysokości kontaktu: zbyt nisko, by uderzyć drive'a, zbyt daleko od kitchen, by czysto dinkować. Roll shot zasadniczo obraca strefę przejściową w broń przeciwko nadchodzącym przeciwnikom.

Spójne roll shoty wymagają celowego treningu stromego kąta toru swingu od dołu do góry — stromszego niż płaski drive, płytszego niż topspin dink. Użytecznym ćwiczeniem jest oznaczenie stożka celu na wysokości sznurówek metr od linii kitchen i ćwiczenie rollowania do niego ze środka kortu. Piłki, które lądują na stożku, reprezentują idealne wykonanie roll shotu; piłki odbijające się wyżej sygnalizują zbyt duży impet; piłki lądujące za krótko sygnalizują niewystarczający impet do przodu w uderzeniu.