Praca nóg przy smeczu

W przeciwieństwie do serwisu, gdzie podrzut piłki jest całkowicie kontrolowany samodzielnie, smecz wymaga od zawodnika przemieszczenia się do i śledzenia piłki uderzonej przez przeciwnika, czyniąc pracę nóg decydującym czynnikiem, czy smecz zostanie czysto uderzony. Wzorzec typowo zaczyna się od obrotu barków i doskoku lub kroku krzyżowego, by dostać się za przewidywane miejsce lądowania loba, po czym następują małe kroki dostosowawcze dopracowujące pozycję, gdy trajektoria piłki staje się jaśniejsza. Na głęboko uderzonych lobach ruch nożycowy — odepchnięcie od tylnej stopy i lądowanie na niej po kontakcie — pozwala zawodnikowi uderzyć smecz, wciąż poruszając się do tyłu, bez utraty równowagi.

Pojedynczo najczęstszym błędem pracy nóg na smeczu jest niedostanie się w pełni za piłkę, co wymusza sięgający, niezrównoważony kontakt, który albo chybia smecza, albo wysyła go za daleko. Zawodnicy, którzy śledzą trajektorię loba spóźnieni, często pogłębiają problem, kontynuując cofanie się na płaskich stopach, zamiast obrócić się bokiem wcześnie i doskoczyć, co jest zarówno wolniejsze, jak i mniej stabilne. Rozpoczęcie obrotu barku i początkowego kroku pozycjonującego w momencie rozpoznania loba — zamiast czekania, by zobaczyć jego pełny łuk — to to, co daje zawodnikowi wystarczająco czasu, by ustawić właściwą pracę nóg.