Wyczucie czasu chwytu western na forhendzie

Ręka obraca się na tyle daleko pod uchwyt, że powierzchnia rakiety znacząco się zamyka względem pionu, co czyni ją znakomitą do ciężkiego topspinu na piłkach nadlatujących na wysokości pasa lub wyżej, gdzie zamknięta powierzchnia pasuje do wygodnego, mocnego toru zamachu od dołu do góry. Kompromisem jest węższe efektywne okno niż pozwala ręka eastern lub semi-western: niska, ślizgająca się piłka lub bardzo niski slice stają się naprawdę trudne, bo zamknięta powierzchnia chce wbić piłkę w dół w siatkę zamiast nad nią na tej wysokości.

Problem zwykle objawia się na krótszych, niższych piłkach — uderzeniach dojściowych, nisko odbijających slice'ach lub piłkach na szybszych, niżej odbijających nawierzchniach — gdzie zawodnicy albo chybiają w siatkę z zamkniętej powierzchni, albo muszą wykonać niezwykle dużą kompensującą korektę, by unieść piłkę. Naprawa na niskich piłkach jest posturalna, a nie manualna — zegnij kolana, by dostać się pod piłkę, zamiast manipulować nadgarstkiem, by otworzyć powierzchnię, bo walczenie z naturalną zamkniętą pozycją ręki jest niekonsekwentne i trudne do powtórzenia pod presją.