Forhend „wycieraczka”

Wyprowadzenie „wycieraczka” bierze swoją nazwę od ruchu wahadłowego z boku na bok, jaki główka rakiety kreśli po kontakcie — poruszając się nisko z jednej strony, w górę i w poprzek ciała, a potem z powrotem w dół — wizualnie podobnego do przemiatania wycieraczki samochodowej. To wyprowadzenie dodaje dodatkową rotację powierzchni rakiety wokół piłki ponad standardowy tor zamachu od dołu do góry, produkując dodatkowy topspin bez wymagania większej prędkości główki rakiety do przodu, co jest jednym z powodów, dla których wiele forhendów z ciężkim topspinem generuje tak wyraźne opadanie i odbicie, mimo że wyglądają stosunkowo kompaktowo.

Wyprowadzenie „wycieraczka” mocno zależy od luźności przedramienia i nadgarstka w połączeniu z silną rotacją bioder i tułowia — to nie jest pstryknięcie nadgarstkiem dodane na wierzch skądinąd standardowego zamachu, lecz naturalna konsekwencja szybkiego, rotacyjnego zamachu spotykającego rozluźniony chwyt. Zawodnicy, którzy próbują dodać wyprowadzenie „wycieraczka”, świadomie chłoszcząc nadgarstkiem, bez leżącej u podstaw mocy rotacyjnej, która by to wspierała, zwykle produkują niekonsekwentne, napędzane ramieniem uderzenie, a nie prawdziwy dodatkowy topspin. Podobnie jak z odchyleniem nadgarstka i pronacją na serwisie, ruch „wycieraczka” najlepiej trenować, poprawiając rotacyjny fundament zamachu, a nie izolując sam ruch nadgarstka.