Rutyna ustawienia

To fizyczna połowa tego, co dzieje się przed zamachem, i rządzi nią jedna nadrzędna zasada: najpierw celuje się twarzą kija, a dopiero wokół niej buduje się ustawienie ciała. Golfiści, którzy odwracają tę kolejność — najpierw ustawiają stopy, a potem obracają twarz kija, by do nich dopasować — kończą wyrównani względem tego, gdzie akurat stanęli, dlatego tak wiele dobrze uderzonych piłek kończy w lewo lub w prawo od celu, w który gracz był przekonany, że celuje.

Sama budowa jest krótka. Celuje się twarzą kija w punkt pośredni, dwa lub trzy stopy przed piłką na linii do celu, ponieważ do tak bliskiego punktu dużo łatwiej wycelować niż do flagi oddalonej o 160 jardów. Ustawia się stopę tylną, a następnie przednią, w rozstawie odpowiadającym kijowi: mniej więcej na szerokość barków dla kija średniego, szerzej dla drivera, węziej dla wedge'a. Ustawia się piłkę tam, gdzie wymaga tego kij — bliżej środka dla krótkich żelaz, stopniowo bardziej do przodu, aż tuż przy wewnętrznej krawędzi pięty przedniej stopy dla drivera. Zgina się w biodrach zamiast zaokrąglać plecy, pozwala ramionom swobodnie opaść, a chwyt bierze się na końcu, tak by nacisk chwytu nie narastał, podczas gdy reszta pozycji jest jeszcze ustawiana.

To, co czyni z tego rutynę, a nie listę kontrolną, to niezmienność. Ta sama kolejność, ta sama liczba spojrzeń na cel, ten sam czas trwania. Zawodnik, którego adres trwa cztery sekundy na strzelnicy, a jedenaście na pierwszym tee, nie zbudował rutyny — zbudował nawyk, który go opuszcza właśnie wtedy, gdy najbardziej się liczy. Szerszy proces mentalny wokół tego — odczytanie uderzenia, wybór kija, wizualizacja lotu piłki oraz impuls rozpoczynający zamach — jest opisany w haśle rutyna przedmeczowa.