Struna z naturalnego jelita

Naturalne jelito jest punktem odniesienia w tenisie od początków tego sportu. Jego wielowłóknowa struktura biologiczna rozciąga się i wraca elastycznie w sposób, którego żaden syntetyk nie potrafi w pełni odtworzyć, dając wyjątkowy zwrot mocy, niezwykłe utrzymanie naciągu w czasie i najniższe przekazywanie wstrząsu do ramienia. Profesjonaliści z problemami ramienia często grają na naturalnym jelicie nawet w erze zdominowanej przez poliester. Roger Federer przez większość kariery używał strun głównych Wilson z naturalnego jelita w połączeniu ze strunami poprzecznymi Luxilon z poliestru (zestaw „hybrydowy") — kombinacja łącząca wyczucie i przyjazność dla ramienia jelita z rotacją i kontrolą poly. Wady to cena (często 5–10 razy droższa niż poliester) i wrażliwość na wilgoć, która osłabia włókna.

Elastyczne właściwości naturalnego jelita są unikalne wśród materiałów strunowych i trudne do zaprojektowania syntetycznie. Naturalne jelito składa się z setek pojedynczych włókien błony surowiczej z jelita wołowego, z których każde rozciąga się i wraca niezależnie. Ta wielowłóknowa struktura magazynuje więcej energii elastycznej przy uderzeniu niż monofilamentowa struna syntetyczna, zwracając więcej energii piłce przy wylocie. Rezultatem jest żywsze, mocniejsze odczucie przy tej samej prędkości zamachu — a ponieważ elastyczność zmniejsza wstrząs, pochłaniając energię uderzenia zamiast sztywno przekazywać ją przez ramę, komfort ramienia poprawia się jednocześnie z mocą. Naturalne jelito jest naprawdę unikalne w dostarczaniu jednocześnie mocy i ochrony ramienia.

Utrzymanie naciągu to praktycznie najważniejsza przewaga naturalnego jelita nad poliestrem. Podczas gdy poliester traci 10–15% naciągu w pierwszych 24 godzinach i dalej spada, naturalne jelito utrzymuje większość początkowego naciągu przez 6–8 tygodni regularnej gry. Oznacza to, że wyczucie i wydajność, jakich doświadcza zawodnik po naciągnięciu jelitem, są dużo bliższe wyczuciu doświadczanemu 3–4 tygodnie później niż to samo porównanie byłoby przy poliestrze. Dla rekreacyjnych zawodników, którzy rzadko naciągają rakietę, powolna utrata naciągu przez jelito może oznaczać, że struna działa bliżej optymalnej wydajności przez znacznie większą część swojego czasu użytkowania.