Ekstensja w kontakcie

Gdy pałkarz nawiązuje kontakt ze znacznie ugiętymi ramionami, traci energię i prędkość kija. Przy dobrym wykonaniu piłka jest trafiana nieco przed ciałem na pitchach nad bazą domową, a ramiona prostują się przez kontakt zamiast zwijać się w tułów. Ile ekstensji jest dostępne, zależy od lokalizacji: pitch do wewnątrz trzeba trafić wcześnie, zanim ramiona zdążą się wyprostować; pitch na zewnątrz pozwala ramionom sięgnąć głębiej w strefę. To, co dzieje się po uderzeniu, potęguje przekazywaną siłę.

Oba elementy są ze sobą powiązane: miejsce trafienia piłki decyduje, czy ramiona w ogóle mogą się wyprostować. Przy pitchach na zewnętrznej połowie punkt kontaktu leży głębiej w strefie — bliżej łapacza — co pozwala ramionom w pełni wyprostować się w stronę miotacza w momencie kontaktu. Pitch do wewnątrz trzeba trafić dalej z przodu, ponieważ dociera do pałkarza wcześniej. Pełne wyprostowanie ramion nie jest tam ani możliwe, ani pożądane — wymagałoby trafienia piłki zbyt głęboko, z dłońmi przekraczającymi oś środkową ciała.

Dalsze prowadzenie główki kija przez piłkę po uderzeniu jest zmienną najściślej powiązaną z prędkością wybicia. Pałkarze, którzy kontynuują prowadzenie kija stopę lub dwie po piłce, konsekwentnie osiągają wyższe prędkości wybicia niż ci, którzy tylko „strzepują” kontakt i od razu zwijają ramiona. Dlatego ćwiczenia z podpowiedzią sięgania w stronę miotacza po kontakcie poprawiają prędkość wybicia — trenują utrzymane prowadzenie przez uderzenie, a nie pozycję trzymaną w jego trakcie.