„Strzał" nadgarstka na serwisie

„Strzał nadgarstka", który opisują trenerzy, to w rzeczywistości rotacja przedramienia, obracającego się z dłonią skierowaną na zewnątrz przy opuszczeniu rakiety do dłoni skierowanej do przodu przy wyprowadzeniu. Sam nadgarstek robi niewiele. To ostatni i najszybciej poruszający się segment łańcucha. Przy dostawie płaskiej wystrzeliwuje powierzchnię prosto przez piłkę z maksymalną prędkością. Przy serwisie slice ramię bardziej pronuje w prawo (dla praworęcznych), muskając wokół zewnętrznej strony piłki. Przy serwisie kick łączy się z muśnięciem w górę i lekkim skrętem na zewnątrz wcześniej. Odczucie „strzału", które opisują zawodnicy, to ta szybka rotacja przedramienia, która następuje naturalnie i automatycznie, gdy serwis jest w pełni załadowany od nóg i bioder — to rezultat łańcucha, nie niezależna czynność. Zawodnicy, którzy świadomie „strzelają" nadgarstkiem niezależnie od łańcucha, zwykle tworzą napięcie spowalniające ruch.

Zaangażowana prędkość kątowa jest jedną z najwyższych produkowanych przez jakikolwiek segment ciała w sporcie, mierzona u elitarnych serwujących na ponad 1000 stopni na sekundę. Ta niezwykła prędkość jest osiągana nie dlatego, że mięśnie przedramienia są szczególnie silne, lecz dlatego, że łańcuch kinetyczny powyżej przedramienia dostarcza szczytową skumulowaną energię ze wszystkich poprzedzających segmentów jednocześnie. Zadaniem przedramienia jest pozostać rozluźnionym i pozwolić energii łańcucha przez nie przepłynąć — jak koniec bicza odbierający falę od rękojeści. Napięcie gdziekolwiek w przedramieniu działa jak chwycenie końca bicza, przerywając falę i spowalniając koniuszek.

Kierunek tej rotacji to podstawowa różnica mechaniczna między typami dostaw. Serwis płaski pronuje prosto przez środek piłki od tyłu, nie dając rotacji bocznej. Serwis slice pronuje od lewego-zewnętrznego brzegu piłki (dla praworęcznego), generując rotację boczną i zakrzywienie w prawo. Serwis kick łączy muśnięcie w górę z obrotem zaczynającym się od dolnego-tylnego brzegu, generując topspin. Wszystkie trzy wzorce używają tego samego chwytu continental i tego samego mechanizmu fizycznego. Zmienia się tylko pozycja piłki względem powierzchni, co jest sposobem, w jaki jeden ruch produkuje trzy dramatycznie różne zachowania.