Prędkość główki rakiety

Prędkość główki rakiety jest generowana przez łańcuch kinetyczny, a nie samo ramię — praca nóg, rotacja bioder i rotacja tułowia każda dodają sekwencyjnie prędkości, przy czym ramię i nadgarstek to ostatnie, najszybciej poruszające się ogniwa, dostarczające zgromadzoną prędkość do piłki. Zawodnik, który macha głównie ramieniem, pomijając sekwencjonowanie od ziemi w górę, zawsze wygeneruje mniej prędkości główki rakiety niż ten, który angażuje pełny łańcuch, nawet przy identycznym wysiłku ramienia. Dlatego kompaktowi zawodnicy z efektywnym sekwencjonowaniem często generują więcej tempa niż więksi, zdominowani przez ramię zawodnicy, którzy nigdy nie angażują nóg i bioder.

Prędkość główki rakiety i kontrola nie są przeciwnymi siłami, gdy łańcuch kinetyczny jest poprawnie wysekwencjonowany — prędkość generowana przez rotację, a nie czyste machanie ramieniem, jest zwykle bardziej powtarzalna, bo wyczucie czasu jest napędzane przez większe, bardziej konsekwentne grupy mięśniowe. Problemy pojawiają się, gdy zawodnik próbuje dodać prędkość główki rakiety, machając ramieniem mocniej w izolacji; to zwykle zmniejsza konsekwencję, bo prędkość samego ramienia jest trudniejsza do kontrolowania i niekonsekwentnie wyczasowana od uderzenia do uderzenia. Budowanie prędkości główki rakiety bezpiecznie oznacza trenowanie pełnego łańcucha — nóg, bioder, tułowia, a potem ramienia — zamiast traktowania prędkości ramienia jako głównej dźwigni.